Reikende vingers
raken het ruwe randje
kan er net niet bij

ik ben een verslaafde die nooit gebruikt
ik ben de hond die aan je kruis ruikt
ik ben plus en ik ben min
ik ben een ontzettend sterke slappeling

ik ben onbevangen ik ben afgestompt
ik ben het hart dat in jouw lijf het bloed rondpompt
ik ben geniaal ik ben gek
ik heb lange tenen en een dito nek

ik ben het vleesgeworden dualisme
manisch en depressief in een
ik ben veel ik ben weinig
ik ben het zwarte gat en dus oneindig

Uit de klei ben ik getrokken
maar met water schoongewassen

ik wil varen ik wil blijven
ik wil stranden ik wil weg
met m'n voeten in de aarde
en mijn armen in het sop

mijn ene neusgat ruikt de bloesem
ik spreid mijn tenen in het gras
ontwijk de koeienvlaai maar
pas op voor het schrikdraad

de geur van kroos kruipt het andere in
ik verdeel mijn gewicht al deinend
put een emmertje langszij en zwaai
naar mijn vrienden, stipjes aan de kade

Op een been kun je niet lopen,
zei m'n opa,
maar zelfs met twee kom ik niet ver

Wanneer de zomer zucht als een kromgebogen oude man,
troost me dan niet.
Laat de koude fronten over me heen trekken,
sta me toe,
slechts nu en dan mijn trillende lippen
tot bedaren te brengen.

Tart liever het lot van dit seizoen,
verwelkom de herfst met open armen,
alsof de zomer je heeft verraden.
Keer haar je rug toe.

Wanneer de zonnestralen, dun als kinderstemmen,
plaats maken voor donder en bliksem,
duw mij dan het open veld in.
Offer mij, als een pion in het schaakspel.